HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Naar film Naar boek Naar Muziek Naar Optredens, voorstellingen Naar Eten, drinken, dansen, reizen


Grand Hotel Europa (Ilja Leonard Pfeijffer)

Grand Hotel Europa (Ilja Leonard Pfeijffer)
Meest recente postings van totaal 1
Gebruiker Waardering Commentaar
The Dude Fantastisch goed geschreven, relevant en belangwekkend boek dat ik iedereen aanraad. Overwegend verschrikkelijk goed, qua verhaal, personages en stijl, ook al is het met enige regelmaat iets te gekunsteld naar mijn smaak. Als de achterliggende filosofie wat beter was uitgewerkt was het helemaal perfect geweest.

Mooie dialogen met met filosofen, beschouwers en classici, zoals bijvoorbeeld op pag 126 een mooi gesprek met dichter Patelski over Europa en elite.

Hilarisch, gedurfd en zeer goed geplaatst is zijn Lolitaatje met Memphis op 3/5e van het boek. Minder geslaagd is het 'Dan Browntje' dat Pfeijffer probeert als hij met zijn vriendin een onbekend werk van Caravaggio meent te moeten zoeken.

Ook volgt er op pag 466 een heel mooie beschrijving van ene filmmaker Marco die zijn zelfbespiegelingen deelt: hij ziet ervan af om een film te maken. En dan volgt een prachtig relaas waarom hij naar eigen maatstaven niet goed genoeg zou zijn om iets toe te voegen aan alle cultuur die er al is.

Pfeijffer stelt goede vragen en geeft goede beschrijvingen over er gebeurt in 't oude Europa. De uiteenzettingen over toerisme zijn ook goed maar ook wat sleets. Toerisme is meer dan alleen ‘authenticiteit zoeken’. Het is ook gewoon consumeren. En Escapisme. En bijtanken. En Disneyisme. En genieten, niet zozeer van heel pure authenticiteit, maar van andere landen en andere talen waar alles hetzelfde is maar toch weer net anders. En waar wij een historie mee delen. En nog veel meer. Of maak ik hier de fout ‘toerist’ gelijk te stellen aan’vakantieganger’? Wellicht….

De enige echte tekortkoming is het feit dat er wel een bende - grotendeels terechte - kritiek over Europa wordt uitgestort, maar dat er geen hint van een oplossing wordt gegeven. Want ook Pfeijffer blijft een cultuurpessimist. En dat is waar ik een beetje op afhaak. Ja, Europa is een geriatrische ruïne, vol Boomers en vermoeiden, maar Europa is niet alleen dat! Alsof Europa alleen de tuin moet worden voor alle toeristen van de wereld. Alsof Damien Hirst (en Ayn Rand?) de waarheid bevatten, of de oplossing, voor het oude continent.
Nee, zij bieden alleen mogelijkheden. Die mogelijkheden moeten we onderzoeken, en wat er waardevol aan is moeten we overnemen of proberen, en wat er slecht of onzinnig aan is moeten we vooral links laten liggen.

De wereld is altijd een worden, dat weet Pfeijffer toch! Het is helemaal niet de dood van onze cultuur. Het is onze nieuwe cultuur. Hoe de eruit ziet weet ik ook niet. Maar zij zal altijd zichzelf opnieuw uitvinden. Alles wat onze maatschappij de moeite waard vindt om te behouden zal behouden blijven. En voor de rest komt er iets nieuws in de plaats. Alsof de tijd van de klassieken, of die van de bourgeoisie, één groot paradijs voor iedereen was. Wilt u meer Paul Gauguin? Maakte fantastische kunst, kan je heerlijk lyrisch over doen. Liet tevens zijn kids van de honger sterven om die kunst te maken. Is dat de VOC mentaliteit die u voorstaat, mijnheer Pfeijffer?

Kijk, Europese zelfcondoleances over de ondergang het avondland doen het al tijden goed, niet alleen bij Pfeijffer. Bij mij ook, maar dan vooral als tegenhanger tegen al te blij en leeg optimisme van vandaag de dag. Is het glas halfvol of halfleeg? Eruit met de vermoeide mannen die zichzelf gecultiveerd vinden, die denken te weten hoe het heurt met hun zijden pakken, het verlangen een klassieke excentrieke schrijver of hertog te zijn, en al hun andere mimetische begeerten, of ze nou bourgeois, boreaal of bomémien zijn. Ze zijn van alle tijden. Met het gezeur over de ondergang van het avondland als constante. Vroegâh was alles betâh. Soms leuk om naar te kijken, die paradijsvogels. Vooral als ze een wenkend perspectief bieden. Maar velen maken het oude Europa alleen maar vermoeider, met hun gezeur over teloorgang.

De uitdaging voor de Pfeijffers, de Houellebecqs en al die anderen: Kom nou eens met een Grand Design voor een wereld waarin niet alle ruimte hoeft te zijn voor de 1%, en waarin de 99% niets mag voorstellen. Jullie zijn toch verhalenvertellers? Geef ons een verhaal met een wereld waarin mensen niet alleen maar in de schaduw van de overwinnaars hoeven te leven - dixit De Botton. Waarin we de echt zwakken beschermen maar uitvreters en charlatans kunnen ontmaskeren, in politiek, kunst, maatschappij en in het leven en werk van alledag.

Bekijk het eens anders. Onze wereld is subliem en verschrikkelijk tegelijk. Dat is altijd zo geweest. Ook in de ‘glorietijden’ van de oude mannen. We weten dat onze maatschappijen meerdere kanten op kunnen, en we weten dat er van alles gaat veranderen. Overal grijpen potentaten om zich heen, dom populisme, een eendimensionale wereld van werk en consumptie en beton, goedkoop vermaak, influencers, kiloknallers, de milieuramp die zich voltrekt terwijl we erbij staan. Wij moeten onszelf opnieuw uitvinden en daar staan wij middenin. En je weet toch dat alles zal veranderen opdat alles bij het oude zal blijven? Doe daar wat mee. In een volgend boek graag een beetje meer Laptop combineren met Lederhosen, mijnheer Pfeiffer!

Inserted on 2020-02-17 16:06:46, last modified on 2020-02-18 21:23:27