HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
The Dude
Alles The Dude: film The Dude: boek The Dude: Muziek The Dude: Optredens, voorstellingen The Dude: Eten, drinken, dansen, reizen

Categorie: boek: Meest recente postings van totaal 110
Titel Waardering Commentaar
The game Waar zal ik eens beginnen, bij deze The game van Alessandro Baricco. Bij zijn stijl, die ik niet zo trek? Bij zijn originele, frisse, leuke, maar niet per se heel erg goede beschrijving van de ontwikkeling van onze digitale wereld die hij The Game noemt?

Nee, ik begin bij zijn visie op onze wereld, en de geschiedenis van technologie: Te romantisch, te naïef, te fantastisch, vergezocht, pretentieus en losgezongen. En teveel Zizek: af en toe een rake opmerking, maar ook veel lekker klinkende intellectuele nonsens, dermate ondoorgrondelijk dat sommigen ze als grootse visie zien. Ik niet, het is mij te simplistisch.

Zo, dat is eruit.

Baricco begint met een geschiedeis, en die is grappig. Zoals hij stelt dat computers niet ons veranderen, maar dat de mens door de eeuwen heen verandert en daar tools bij zocht die daar bij hoorden. De digitale revolutie is dus een gevolg, geen oorzaak. De eerste hoofdstukken las ik erg geboeid, vooral omdat ik benieuwd was waar hij naar toe zou gaan.

Hij benadrukt, dat wij op zoek waren naar meer directe toegang en ervaring, op zoek naar minder tussenkomst van tussenhandel, leiders, experts etc. Ik geloof er niet in, dat was geen vooropgezet idee, dat is iets waar men achter kwam en waar sommige bedrijven zeer goed op inspeelden. Hij zegt het zelf ook op 107: de bouwers van de nieuwe wereld hadden geen plan. Er was een nieuw vat vol mogelijkheden, daar doken ze in en enkelen kwamen er zeeeeer zegevierend uit.

Ik heb geen zin uit te wijden over zijn metafysica van 2 werelden, de fysieke en de digitale, en hoe hij tot de naam The Game komt: het is leuk gevonden maar te eenzijdig om echt wat mee te doen. Ook claimt hij telkens dat een hele generatie erg bewust iets wilde ontvluchten, namelijk de verschrikkingen van de 20e eeuw. Klopt helemaal niets van, de hele digitale geschiedenis van de wereld is een amalgaam van ontwikkelingen, idealen, type mensen, mijlpalen waarop telkens andere (groepen) mensen instapten. Baricco toont zich een ouderwetse filosofische cathedralenbouwer, denkt veel te veel in ‘het moest zo zijn’, en heeft weinig oog voor organisch groei en toeval. Zo’n zwerm-metafoor van Jos de Mul is zoveel beter….

In plaats van '2 werelden' is digitale tsunami een betere metafoor: Omdat de ontwikkelingen zo snel gaan kan je beter van een digitale tsunami spreken, die er 30 jaar over deed om zich op te bouwen en vervolgens ons rond 2008 overviel, en waar we nu midden in zitten. Rond 2008 kwamen heel veel dingen samen. Het is nog zo nieuw en gaat zo hard dat niemand nog echt weet waar onder en boven is. Maar ja, dat is eigenlijk de constante van de afgelopen 120 jaar, dat ontwikkelingen zo snel gaan dat niemand weet wat onder en boven is.

Ook Baricco laat zich gaan in romantisch geneuzel over Californische tegencultuur die zo’n belangrijk ingrediënt zou zijn van de cocktail die leidde tot de toestand van vandaag de dag. Man man, hou toch op. Dat was hoogstens in een heel klein deel van de digitale geschiedenis voor een klein deel van de mensen persoonlijk belangrijk. Het is geenszins een overheersend aspect van het DNA van onze digitale wereld.

Wat hoort nog meer bij dat DNA? Enkele belangrijke aspecten die helemaal niet aan bod komen:
1) dat dankzij techniek mens eerder in hun bubble blijven, ook internationaal , omdat de noodzaak tot ontmoeten van anderen minder wordt, je kan makkelijker je gelijken opzoeken die 3000 km verderop wonen.
2) Dat mens ontdekte (en niet vooropgezet had bedacht!) hoe het psychologische beloningssysteem van mensen werkt. Daar gaan enkele geraffineerde clubs flink mee aan de haal, om ons aan de schermen te kluisteren, zeker niet altijd ten nutte van de mensheid.
Dar Baricco dit mist, geeft wel aan dat hij flink wat blinde vlekken heeft.

Een andere blinde vlek in zijn technologische blijheid is dat hij helemaal geen ruimte geeft aan de voortgang van mensheid in algemeen. Ja, de digitale wereld leidt tot verandering: er komen nieuwe zaken en er verdwijnen zaken. Maar niet alle vooruitgang is winst, en niet alles wat teloorgaat was reeds waardeloos. Baricco doet net alsof iedereen die waardevolle zaken van de huidige (oude) maatschappij verdedigt een achterhoede gevecht voert, en een fossiel is. Kennis, diepgang, waarheid, gedegenheid: joh, lekker bij het oud vuil! Grazen, Googlen, gebruiken, aanpassen, DAT is de nieuwe werkelijkheid. En wie daar niet in mee gaat is gedoemd uit te sterven. Darwin hooray! Geen enkel begrip dat een generatie zonder doorzettingsvermogen en zonder substantie zichzelf nog wel tegen zal komen.

Nergens een besef dat het DNA van de digitale wereld ook gewoon he DNA van de oude wereld bevat: geldzucht, macht, rivaliteit, ego’s, narcisme, gemakzucht, individualisme of gewoon zucht naar erkenning tot stand kwam. En hij pretendeert dat er een nieuwe elite is ontstaan die de oude sloopt. Ziet hij dan helemaal niet dat juist de oude elite het meest profiteert van de nieuwe tijd? Dat de oude en de nieuwe elite elkaar omarmen en samen de nieuwe elite vormen? Zo rijk dat ze zich echt helemaal niet om de andere 95% hoeven te bekommeren? Heeft hij Piketty niet gelezen?

Hoe naïef kan een intellectueel zijn! Baricco ziet geen bedreiging in digitale monopolies van Amazon etc. De Disneyficering van Netflix, kattenfilms op youtube en influencers roert hij niet aan. Hij zegt letterlijk dat techniek geen fascistische systemen zullen ondersteunen omdat ze er geen interesse in hebben. Pfff, kijk naar de Arabische Lente, kijk naar China, en je ziet toch hoe Surveillance Capitalism juist de machthebbers van extreem onderdrukkende systemen versterkt? Wat nou Californische hippies??? ‘We zullen de ruwe kantjes er nog wel van af schuren…’ Zoals biefstuk-socialisme de harde kantjes van het kapitalisme afschuurde en het daarmee acceptabel maakte? Geef ze brood en spelen?

Inserted on 2020-05-10 11:41:32, last modified on 2020-05-15 14:28:25

Alessandro Baricco
Mens/Onmens Mens/Onmens is een wat droge intellectuele opsomming van de strijd en verwarring waarin een modern, hedendaags liberaal sociaal-democratisch 'Gutmentsch' zich bevindt.

We zien om ons heen allerlei zaken in onze wereld zich voltrekken die de wereld een minder mooie plek lijken te maken. Dictators en potentaten overal, verschillen kansrijken en kansarmen, de milieuramp, populisme, haarkloverij in gender discussies, hyper-vercommercialisering, vluchtelingen, racisme, Big Tech die ons overal manipuleert en bespioneert, fake news.... het wordt er niet overal beter op.

Veel thema's die we van hem kennen, en waar hij altijd veel zinnigs over te zeggen heeft: de tekortkomingen van het liberalisme, maar ook geen alternatieven hebben. Identiteitsdiscussies die je niet wilt (want je bent toch een individu dat zelf kiest?) maar toch wel moet voeren.

Heine weet dat we echt wat te verliezen hebben, als moderne maatschappij. En hij ziet ook hoe het ons door de vingers lijkt te glippen, en dat baart hem zorgen. En dat voel je als je het leest.

Maar helaas. Voor zo'n dun boek is het erg massief. Heine had er wat meer verhaal en lucht in mogen brengen. Iets meer Harari misschien. Het is toch vooral een opsomming van zijn waarnemingen. Alles wat hij zegt is raak, maar het raakt je niet.

De man zijn columns zijn zoveel beter geschreven.

Inserted on 2020-04-05 09:57:18, last modified on 2020-04-05 13:45:47

Bas Heijne
Grand Hotel Europa Fantastisch goed geschreven, relevant en belangwekkend boek dat ik iedereen aanraad. Overwegend verschrikkelijk goed, qua verhaal, personages en stijl, ook al is het met enige regelmaat iets te gekunsteld naar mijn smaak. Als de achterliggende filosofie wat beter was uitgewerkt was het helemaal perfect geweest.

Mooie dialogen met met filosofen, beschouwers en classici, zoals bijvoorbeeld op pag 126 een mooi gesprek met dichter Patelski over Europa en elite.

Hilarisch, gedurfd en zeer goed geplaatst is zijn Lolitaatje met Memphis op 3/5e van het boek. Minder geslaagd is het 'Dan Browntje' dat Pfeijffer probeert als hij met zijn vriendin een onbekend werk van Caravaggio meent te moeten zoeken.

Ook volgt er op pag 466 een heel mooie beschrijving van ene filmmaker Marco die zijn zelfbespiegelingen deelt: hij ziet ervan af om een film te maken. En dan volgt een prachtig relaas waarom hij naar eigen maatstaven niet goed genoeg zou zijn om iets toe te voegen aan alle cultuur die er al is.

Pfeijffer stelt goede vragen en geeft goede beschrijvingen over er gebeurt in 't oude Europa. De uiteenzettingen over toerisme zijn ook goed maar ook wat sleets. Toerisme is meer dan alleen ‘authenticiteit zoeken’. Het is ook gewoon consumeren. En Escapisme. En bijtanken. En Disneyisme. En genieten, niet zozeer van heel pure authenticiteit, maar van andere landen en andere talen waar alles hetzelfde is maar toch weer net anders. En waar wij een historie mee delen. En nog veel meer. Of maak ik hier de fout ‘toerist’ gelijk te stellen aan’vakantieganger’? Wellicht….

De enige echte tekortkoming is het feit dat er wel een bende - grotendeels terechte - kritiek over Europa wordt uitgestort, maar dat er geen hint van een oplossing wordt gegeven. Want ook Pfeijffer blijft een cultuurpessimist. En dat is waar ik een beetje op afhaak. Ja, Europa is een geriatrische ruïne, vol Boomers en vermoeiden, maar Europa is niet alleen dat! Alsof Europa alleen de tuin moet worden voor alle toeristen van de wereld. Alsof Damien Hirst (en Ayn Rand?) de waarheid bevatten, of de oplossing, voor het oude continent.
Nee, zij bieden alleen mogelijkheden. Die mogelijkheden moeten we onderzoeken, en wat er waardevol aan is moeten we overnemen of proberen, en wat er slecht of onzinnig aan is moeten we vooral links laten liggen.

De wereld is altijd een worden, dat weet Pfeijffer toch! Het is helemaal niet de dood van onze cultuur. Het is onze nieuwe cultuur. Hoe de eruit ziet weet ik ook niet. Maar zij zal altijd zichzelf opnieuw uitvinden. Alles wat onze maatschappij de moeite waard vindt om te behouden zal behouden blijven. En voor de rest komt er iets nieuws in de plaats. Alsof de tijd van de klassieken, of die van de bourgeoisie, één groot paradijs voor iedereen was. Wilt u meer Paul Gauguin? Maakte fantastische kunst, kan je heerlijk lyrisch over doen. Liet tevens zijn kids van de honger sterven om die kunst te maken. Is dat de VOC mentaliteit die u voorstaat, mijnheer Pfeijffer?

Kijk, Europese zelfcondoleances over de ondergang het avondland doen het al tijden goed, niet alleen bij Pfeijffer. Bij mij ook, maar dan vooral als tegenhanger tegen al te blij en leeg optimisme van vandaag de dag. Is het glas halfvol of halfleeg? Eruit met de vermoeide mannen die zichzelf gecultiveerd vinden, die denken te weten hoe het heurt met hun zijden pakken, het verlangen een klassieke excentrieke schrijver of hertog te zijn, en al hun andere mimetische begeerten, of ze nou bourgeois, boreaal of bomémien zijn. Ze zijn van alle tijden. Met het gezeur over de ondergang van het avondland als constante. Vroegâh was alles betâh. Soms leuk om naar te kijken, die paradijsvogels. Vooral als ze een wenkend perspectief bieden. Maar velen maken het oude Europa alleen maar vermoeider, met hun gezeur over teloorgang.

De uitdaging voor de Pfeijffers, de Houellebecqs en al die anderen: Kom nou eens met een Grand Design voor een wereld waarin niet alle ruimte hoeft te zijn voor de 1%, en waarin de 99% niets mag voorstellen. Jullie zijn toch verhalenvertellers? Geef ons een verhaal met een wereld waarin mensen niet alleen maar in de schaduw van de overwinnaars hoeven te leven - dixit De Botton. Waarin we de echt zwakken beschermen maar uitvreters en charlatans kunnen ontmaskeren, in politiek, kunst, maatschappij en in het leven en werk van alledag.

Bekijk het eens anders. Onze wereld is subliem en verschrikkelijk tegelijk. Dat is altijd zo geweest. Ook in de ‘glorietijden’ van de oude mannen. We weten dat onze maatschappijen meerdere kanten op kunnen, en we weten dat er van alles gaat veranderen. Overal grijpen potentaten om zich heen, dom populisme, een eendimensionale wereld van werk en consumptie en beton, goedkoop vermaak, influencers, kiloknallers, de milieuramp die zich voltrekt terwijl we erbij staan. Wij moeten onszelf opnieuw uitvinden en daar staan wij middenin. En je weet toch dat alles zal veranderen opdat alles bij het oude zal blijven? Doe daar wat mee. In een volgend boek graag een beetje meer Laptop combineren met Lederhosen, mijnheer Pfeiffer!

Inserted on 2020-02-17 16:06:46, last modified on 2020-02-18 21:23:27

Ilja Leonard Pfeijffer
Serotonine Goed boek weer van ons vrolijke Fransje Michel Houellebecq, over een depressieve Fransman (lees: 'Europeaan') die enerzijds baalt van zijn beschaving die ten onder lijkt te gaan, terwijl hij ergens ook gewoon onderdeel van uitmaakt van die ondergang.

Bij vlagen hilarisch, filosofisch, bespiegelend, en wat minder 'puberaal' dan ander werk wellicht. Maar Houellebecq weet de lezer zeker weer te boeien.

Inserted on 2020-01-15 11:36:41, last modified on 2020-01-15 11:38:14

Michel Houellebecq
Godverdomse dagen op een godverdomse bol Heerlijke onzin van Verhulst die ons in 180 pagina's door 5 miljard jaar wereldgeschiedenis neemt. Op meesterlijke wijze beschouwt hij hoe de mens van ééncellige zich ontwikkelde tot iets dat op het land kroop en zich verder ontwikkelde tot wat de mens nu is, in alle ellende, lelijkheid, absurditeit en schoonheid die daarbij kwam kijken.

Inserted on 2019-09-02 17:32:09, last modified on 2019-09-02 17:32:59

Dimitri Verhulst
De helaasheid der dingen Hilarisch boek, naar verluid deels autobiografisch, in heerlijk Vlaams taalgebruik. Hard en cynisch liefdevol, voor zover dat mogelijk is.

Verhulst verhaalt over zijn familie in een Vlaams dorp “Reetveerdegem”, wat volgens interne Nieuwerkerken bij Aalst moet voorstellen.

Die familie bestaat grotendeels uit dronkenlappen en nietsnutten, en halen de meest maffe capriolen uit.

Inserted on 2019-09-02 17:16:57, last modified on 2019-09-02 17:19:09

Dimitri Verhulst
Mogelijkheid van een eiland De eerste 75 (?) pagina's zijn wat vermoeiend. Gemaakt arrogant en gekunsteld cynisch, zogenaamd bijtend. Choqueren lukt niet, al doet Houellebecq zijn best. Maar het is meer van hetzelfde, we hebben het allemaal al eens gelezen. En grappig ook niet, dat kan zo'n Brusselmans beter.

We kennen natuurlijk Houellebecqs fixatie op neuken en pijpen. Dat was een paar boeken grappig maar toen werd 't sleets. En het is heel eenzijdig vanuit een bepaald soort 'mannelijkheid' bezien. 'Met het verdwijnen van het machismo werden niet alleen mannen ongelukkig, maar ook voor vrouwen, want die wilden kuis en onderworpen zijn, en maagdelijk intact' - pagina 325. Puberaal boreaal.

Wel grappig zijn de auto bio referenties, naar hemzelf als bekend fenomeen in de huidige tijd.

Na 75 paginas wordt het veel beter. Goed verhaal over sci-fi gelovigen in een sekte die zichzelf menen te kunnen reproduceren. Het verhaal krijgt dan echt vleugels, zoveel dat ik toch 4,5 sterren geef, omdat het zo mooi geschreven is en omdat het verhaal zo goed is.

En... dit boek is wat gedateerd, wat het ook charme geeft. In 2005 geschreven... vóór de grote economische kladderatch van 2008 - 2012, vóór IS, Trump, Brexit, Gele hesjes, de klimaat crisis zoals we er nu in zitten. Vóór de smartphone, voor de social media anno nu.... en toch zo recent, pas 14 jaar oud. Sjee, wat is er veel gebeurd!

Inserted on 2019-06-11 15:24:34, last modified on 2020-01-15 12:07:53

Michel Houellebecq
Lou Salomé (My sister, my spouse) Lou Samomé leefde een vol leven in een (volgens velen) prachtige tijd: van 1861 tot 1937. En ze was erg eigenzinnig: tegen alle burgermoraal van die tijd, maar volledig in lijn met de Freigeist gedachte van haar vriend Nietzsche, bepaalde ze haar eigen normen voor haar leven. Geen zin om te trouwen, wel zin om te studeren, de denken, te schrijven, door heel Europa, en leefomgevingen te delen met wie zij wenste, haar neus ophalend voor misprijzen, roddel en achterklap.

Met die 'prachtige tijd' waarin ze leefde bedoel ik:

1) een prachtige tijd voor de welvarende bovenlaag van de bevolking die niet door honger en uitbuiting geplaagd werd, goede opvoeding en opleiding had genoten om rijke en zinvolle levens te lijden en heel Europa door te reizen.

2) een prachtige tijd om naar terug te kijken, omdat er zo verschrikkelijk veel gebeurde dat ons leven en denken van vandaag de dag heeft vormgegeven. Omwentelingen in kunst, literatuur, cultuur, filosofie, psychologie, maatschappij, enzovoort enzovoort. Enkele steekwoorden: Wereldoorlog, aanloop naar de wereldoorlog, interbellum & crisis, opkomst Nazi's, Freud, belle époque, industrialisatie, opkomst telefoon en automobiel, vrijheid, emancipatie... need I say more?

Dat is dan ook opmerkelijk aan dit boek; zelden heb ik een boek gelezen dat zo'n mooi verhaal bevat en dat zo slecht geschreven is. Ten eerste voel je dat Peters, de schrijver, geeft het boen een zweem van wetenschappelijkheid, terwijl hij zich vele speculaties en meningen toestaat. En dat is allemaal niet niet lekker geschreven. Ook voel je net wat teveel ontzag voor het onderwerp, dus voor (het leven van) Lou Salomé, waardoor je het gevoel hebt dat de zaak soms net wat teveel in haar voordeel belicht wordt. Daarnaast wordt wel aangegeven hoe de overlijdens van Rilke en Rée haar aangreep, maar niet wat de dood van Nietzsche met haar deed.

Wat de schrijver goed gedaan heeft is om het boek niet geheel chronologisch weer te geven maar aan de hand van 4 grote thema's, en die zinnig aan elkaar te weven:

- Haar jeugd in Tsaristisch Rusland

- Haar tijd met Nietzsche en Rée

- Haar tijd met Rilke

- Haar tijd met Freud en en het einde van haar leven.

Toch 4 sterren, omdat het zo'n lezenswaardig verhaal is. Salomé leefde op het juiste moment met de juiste mensen en was zelf een voorbeeld voor de nieuwe tijd.

My sister, my spouse verscheen in 1962 door H.F. Peters bij W.W. Norton in New York, NL vertaling 1968 door Margaretha Ferguson onder de titel Lou Salomé, bij Lemniscaat

Inserted on 2019-06-03 11:20:03, last modified on 2019-06-03 11:27:23

H.F. Peters
Het einde van mensen in 1967 Brusselmans rijgt in 5 verhalen losjes de geschiedenissen van zo'n 20 Vlaamse dorpelingen aan elkaar. En dat doet hij op een hilarische manier. Geen enkel ontzag voor politiek correcte gevoeligheden: Vrouwen met dikke 'tetten', de rol van veel Vlamingen in de tweede wereldoorlog, buitenlanders, seksueel misbruik...

Juist vanwege de totaal incorrecte teksten die Brusselmans zijn karakters laat bezigen is dit boek bij vlagen extreem hilarisch. Ik heb het uitgeschaterd. Ervaren lezers zien dondersgoed de ironie en de literaire vrijheid, maar ja, kom daar maar eens om in gepolariseerd 2019.

En hij beheerst zijn taal. Prachtige zinnen die geen 'tour de force' uitstralen - zo van 'kijk mij nou' - maar een losse, gemakkelijke eruditie uitstralen. En dat Vlaams, het is schitterend.

De verhalen gaan allemaal over seks, kroegleven, hoeren, verveling, ongelukken, paternalisme, kans-armen etc etc.

Erg leuk boek, maar ook wel een beetje een 'plat mannenboek'. Ik vraag me af welke rel er zou ontstaan als dit boek vandaag de dag (2019 in plaats van 1999) uit was gekomen.

Inserted on 2019-05-17 18:23:17, last modified on 2019-05-17 18:33:05

Herman Brusselmans
Homo Deus: Een kleine geschiedenis van de toekomst Veel bejubeld als kijk op de toekomst, maar het grootste gedeelte van dit boek is analytische geschiedschrijving. Prima hoor, maar daar kende ik al veel van. Ik was dan ook teleurgesteld naar de hyperige berichten die ik overal las.

Harari wil teveel waardoor hij nergens echt fundamentele vragen door lijkt te denken.

Neem bijvoorbeeld zijn visie op economische groei. Als je 400 pagina's schrijft, mag je wel dieper ingaan op de vraag of onze groei ook echte groei is. Wat de prijs ervan is. Waar de kosten zitten. Hij vindt het kapitalisme een “waanzinnig succes” (229), als we de milieurampen wegdenken. En de eendimensionaliteit van onze wereld dan? Of het alomgeleefde idee dat de hele wereld in dienst van de mens moet staan... heeft de wereld geen eigen waarde, zonder ons?

Ook mis is een visie over dat mensen altijd zullen zoeken naar status en mogelijkheden zich van anderen te kunnen onderscheiden, hoe gekunsteld dat ook kan zijn. Dat is ook een drijvende factor achter de vooruitgang.

Het gemak waarin Harari hint dat op afzienbare tijd (100 jaar?) de menselijke sterfelijkheid wellicht wordt vermeden. Ik geloof er niets van. Ander punt dat Harari hierin totaal over het hoofd ziet: Als morgen mensen onsterfelijk worden, hebben we over 25 jaar 16 miljard mensen. Dat kan de wereld helemaal niet aan. Wat gaat er dan gebeuren? Geen woord hierover.

De analyse over de teloorgang van het communisme is echt veel te simpel: het had alleen maar met de verwerking van data in een centrale plan-economie te maken? Hou toch op!

En gevoelens en esthetiek? Ach, de mens is niet meer dan een data- en informatieverwerkend algoritme. Een computer kan net zo goed componeren als een mens. En aangezien computers en robots alles beter en sneller kunnen wordt de mens straks overbodig. Zou het? Wellicht. Maar uiteindelijk is het een heel erg darwinistisch-reductionistische visie.

En veel blijheid over het liberale systeem. Maar welk liberale systeem???? Ik lees niets over dat het 'sociaal liberalisme', dat decennia lang werkte omdat velen zowel bijdroegen als de vruchten ervan plukten, dat dat na 1989 minder en minder werd, en of dat wellicht mede leidde tot gele hesjes en BrexiTrump?

En da's hinderlijk in zo'n dik boek.

Inserted on 2019-04-01 11:11:49, last modified on 2019-04-10 20:22:22

Yuval Noah Harari
Reconstructie Voor het Holland Festival van 1969 maakten 7 (!!!) jonge kunstenaars een moderne opera over Che Guevara. 'Reconstructie' zorgde, nog voor de uitvoering, voor honderden boze brieven en leidde zelfs tot kamervragen.

(https://anderetijden.nl/aflevering/423/Reconstructie)

Pedant, dat is het woord dat bij je opkomt. Waarom? Om de constante etalering van de erudietheid van de schrijvers. Hoe ze hoge en lage cultuur weten te combineren met politiek en maatschappij. Let op: dit bedoel ik als karakterisering, niet als negatieve kritiek. Wel een beetje natuurlijk, maar ik zie ook dat wij kunnen in onze tijden wel wat meer van dit soort pedantie gebruiken.

Door 7 kunstenaars (musici en schrijver) gemaakt. 7!!! Maar alleen mannen, waar waren de vrouwen?
Maar toch wel knap dat deze 7 zo samenwerkten dat er daadwerkelijk iets uit rolde.

Net zo blind voor het communisme waren zij als velen nu voor sterke mannen als Trump en Poetin, en 'sterke systemen' als China.

Maar wel zeker een heel mooi toneelstuk, helemaal 1969, waarin Don Juan de USA voorstelt die iedereen neemt voor zijn eigen plezier, en Bolivia het uitgebuite Latijns-amerika voorstelt.

Prachtige jaren 60 en 70 proza als 'de cultus die zijn betekenis wil verbergen in plaats van onthullen' en 'nieuwe muzikale situatie” wegens volledige overeenstemming en gemeenschapppelijke methode' van 7 kunstenaars.

1969... dat is in 2019 alweer 50 jaar geleden... mind you.

Inserted on 2018-08-28 12:12:44, last modified on 2018-08-28 12:12:44

Mulisch, Claus, Mengelberg, De Leeuw, Van Vlijmen, Andriessen, Schat
Drukke dagen 1988 alweer:-)

Heerlijk boekje met een stuk of 8 verhalen van taalvirtuoos en dope-expert Deelder. Uitgebracht in 1988 met verhalen uit 1980 - 1988 meen ik.

Alweer meet dan 30 jaar oud, maar prima te lezen. Mooi, hilarisch verhaal over zijn 'waargebeurde avonden' met Jimi Hendrix, of boxwedstrijden in Amerika.

Inserted on 2018-08-28 12:04:45, last modified on 2018-08-28 12:25:26

Jules Deelder
Het raadsel Spinoza Toevallig net Robert Menasse zijn Verdrijving uit de hel uitgelezen, en nu weer in een boek in handen dat een relatie heeft met Spinoza, en nu weer een boek dat twee verhalen combineert in 1 goed boek, weer een boek met een grote rol voor Amsterdam / Nederland in de Gouden Eeuw.


Mijn probleem met Yalom (of is het de vertaling?) blijft ... tja ... dat hij gewoon niet zo mooi schrijft. Dat verhindert een 5e ster, maar ook hier geldt weer dat dit boek een sterke aanrader is. Want wat een goed verhaal.

Yalom koppelt de wording van een zelfvoldane Nazi-ideoloog (±1910 - 1945) aan de levenswandel en de ontwikkeling in het denken van Spinoza (±1650 - 1677), en hoe deze omgaat met zijn banvloek in de Joodse gemeenschap in de Gouden Eeuw.

Mooi passages, zoals die (pag 72 &73) waarin Yalom Spinoza laat denken over de grote hoeveelheid onrecht en verschrikkingen in de wereld, en waarin Spinoza zich afvraagt: hoe kan zo'n almachtig wezen dit toestaan? is hij te dom, te onmachtig of te onverschillig?

Mooi boek

Inserted on 2018-07-15 12:50:25, last modified on 2018-08-05 14:56:17

Irvin Yalom
De verdrijving uit de hel Dit zondermeer fantastische boek vereist wat ‘durcharbeiten’ alvorens het je pakt. De eerste 100 pagina’s zijn soms wat onoverzichtelijk, door het telkens heen en weer springen van 17e naar 20e eeuw. Dat komt mede door het feit dat het boek geen enkele onderverdeling in hoofdstukken kent.

Het boek combineert op knappe wijze thema’s: De verschrikkingen van Portugese Joden in de 17e eeuw; het links-alternatieve wereldje van intellectuele babyboomers in de jaren 60 en 70, de naweeën van de Holocaust in diezelfde generatie, het ‘buiten een groep vallen om redenen buiten jezelf’; domme dogmatici versus zachtmoedige pragmatici...

Dit alles is zo mooi verweven met misschien wel een eeuwig thema van een bepaald soort mens: de zoektocht naar erkenning en zingeving van 2 sociaal wat onhandige individuen, die dat van zichzelf weten en er enorm mee worstelen.

Manoel wordt rond 1600 geboren in Portugal, precies in de tijd dat Joden steeds minder geaccepteerd werden (en hun bezittingen graag geconfisqueerd werden om het Koninkrijk nog ‘grootsere oorlogen’ te kunnen laten winnen). Generaties geleden afgezworen Jodendom, het niet volgens Joodse wetten leven, het mochten allemaal niet baten: velen werden tijdens de Inquisitie op een verschrikkelijke manier vervolgd. Manoel en familie ontkomen naar Amsterdam, waar het een stuk vrijer was maar Manoel ervaart dat dogmatische domheid en slechtheid overal en in alle gezindten aanwezig is.

En werd die Manoel niet uiteindelijk een leermeester van Spinoza?

350 jaar later ervaart Viktor hoe het is om eind jaren 50 gescheiden ouders te hebben. 10 jaar later hoe hypocriet het Linkse Idealisme kon zijn. Bekrompenheid alom, en dan komt hij 25 jaar na dato achter een pijnlijke waarheid.

Nogmaals, uitstekend verhaal, uitstekend geschreven, een genot voor liefhebbers van 'historische romans', als die vlag de lading dekt. Een boek met een fijne (want in dit geval 'positieve') rol voor Amsterdam en Nederland in de Gouden Eeuw.

Inserted on 2018-07-15 12:42:52, last modified on 2018-07-15 12:55:36

Robert Menasse
Eerst als tragedie, dan als klucht (First as tragedy, then as farce) (2009) 'Kapitalisme is slecht'. Als dat de rode draad is die je zoekt, zul je hem wel vinden. Verder ontdek je niet veel lijn in dit boek van Žižek, dat van de hak op de tak springt. Van Paul Verhoeven naar Hegel? Geen probleem. Meneer wil ergg graag laten zien dat hij zichzelf erudiet en een veelbelezen tiep vindt, en dat stoort regelmatig

Maar goed, veel uitstapjes zijn vaak ook wel weer goed gekozen en mooi te lezen. Dat maakt het dan weer een goed boek, ondanks te vraag waar hij nou heen wil. Ja, naar een menselijker maatschappij, maar hoe dan?



Inserted on 2018-05-28 08:33:15, last modified on 2019-04-29 11:21:35

Slavoj Žižek
Volgende pagina: meer recensies