HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Nomad
Alles Nomad: film Nomad: boek Nomad: Muziek Nomad: Optredens, voorstellingen Nomad: Eten, drinken, dansen, reizen

Categorie: Optredens, voorstellingen: Meest recente postings van totaal 77
Titel Waardering Commentaar
The Savages (De Melkweg 2016) Een wereldoptreden gaf het all female viertal uit London op een doordeweekse woensdagavond in maart in de Melkweg. The Savages komen live nog beter uit de verf dan op de plaat. Dat wes ook al zo tijdens hun eerste optreden in Amsterdam in Paradiso een paar jaar geleden (2014?). De omschrijving 'intens' dekt de lading het beste. Wát een optreden op 16 maart in The Max (de grote zaal) van de Melkweg. Buiten was het ijskoud, binnen was het gemoedelijk warm en gingen alle remmen los.

Inserted on 2016-03-17 16:24:20, last modified on 2016-03-17 16:28:49

No data
The Boxer Rebellion Ondanks het bar slechte zaalgeluid (beneden, vooraan) zette The Boxer Rebellion vrijdag 13 september 2013 diezelfde zaal in Paradiso, Amsterdam op zijn kop met een meeslepend optreden. Speelde het ongeluksgetal het geluid parten? De drums stond te hard, de zang en de synthesizers soms net iets te zacht. Had de band verzuimd goed te soundchecken, of, kwalijker, was de sound engineer niet opgewassen tegen zijn taak? Aan het viertal uit Londen lag het zeker niet. De Amerikaanse zanger en slaggitarist Nathan Nicholson zong zuiver en met gevoel over mislukte relaties en verloren liefdes, de Australische gitarist Todd Howe deed wat hij ook op in de opnamestudio zo goed kan: melodie en sfeer geven aan de liedjes met behulp van zijn effectpedalen. Het grondwerk werd meer dan adequaat gelegd door bezwerende ritmes van de Engelse drummer Piers Hewitt en zijn landgenoot en bassist Adam Harrison. Die liet horen en zien hoe belangrijk hij voor de band is: met schijnbare nonchalance beroerde hij met zijn vingers de dikke snaren van zijn de basgitaar gaf hij de liedjes van The Boxer Rebellion een stuwing die die de luisteraar voortdurend bij de les houdt.

The Boxer Rebellion trapte energiek af met het krachtige Step Out Of The Car van het niet te onderschatten voorlaatste album The Cold Still. Daar gingen de vier muzikanten meteen overheen met het melancholische Semi-Automatic van hun tweede album Union, en het muzikaal onweerstaanbaar stuwende Take Me Back - met geniaal gitaarrifje en dito basloopje - van het onlangs verschenen vierde album Promises, gevolgd door The Runner van The Cold Still. Het had alles weg van een 'best of' set. Dat komt omdat The Boxer Rebellion aan sterke, goede liedjes geen gebrek heeft. This song is actually about Amsterdam, kondigde zanger Nicholson het volgende liedje aan, en nadat hij een korte stilte had laten vallen vervolgde hij grijnzend, but it's called New York.

Voor de toegift kon het enthousiaste publiek nog genieten van onder andere We have This Place Surrounded, de regelmatig op de radio gedraaide undergoundhit Diamonds, en Flashing Red Light Means Go dat een mooi sferisch refrein heeft. Na een, ondanks het inferieure zaalgeluid, meer dan overtuigende set stond het publiek enthousiast te klappen om een een toegift. Daar hoefde het niet zijn best voor te doen want Nicholson cs verschenen snel op het podium om het publiek te trakteren op een hele fijne uitvoering van Both Sides Are Even en nog twee nummers. Op dit concert was weinig aan te merken. Of het moet zijn dat de nummers Low en Lay Me Down niet gespeeld werden. Maar ja, je kunt niet alles hebben.

Inserted on 2014-09-01 17:52:56, last modified on 2014-09-01 17:52:56

Paradiso
Eels, the Sympathiek optreden van muzikant en liedjesschrijver Eels, bijgestaan door vier bebaarde klonen, die net als hij gestoken waren in een blauw adidas-trainingspak. E en zijn vier muzikale begeleiders verzorgden een door gitaren gedomineerde rockshow want zijn piano, orgel en synthesizer had hij tijdens dit eerste van drie concerten in Paradiso in april 2013 thuisgelaten. Dus geen Ugly Love, It's A Motherfucker en Your Lucky Day In Hell maar pakkende gitaarliedjes met een 'bite' en hilarische teksten zoals Dog Faced Boy. "Ma won't shave me, Jesus can't save me. Life ain't pretty for a dog faced boy." De introductie van de band was voor E de aanleiding om over de bassist en twee mede-gitaristen een paar aardige anekdotes te vertellen. Zo bleek de bassist een gecertificeerd dominee (minister), wat goed van pas kwam, omdat hij op E's verzoek het muzikale 'huwelijk' bekrachtigde tussen E en gitarist 'the chad' omdat zij tien jaar samenspelen. Van de drummer werd vervolgens een pakkend rockliedje gespeeld waarin de overige Eels als koortje iets in hun microfoons herhaalden dat deed denken aan 'Manamana' van de muppets. Na vijf kwartier liepen de vrolijke Eels grappend en lachend het podium om nog drie keer terug te komen. De laatste keer zo'n tien minuten na de eerste toegift, toen de helft van het publiek de grote zaal al verlaten had, waarop een aantal bezoekers met jas, sjaal en handschoenen vanuit de garderobe de concertzaal weer in kwam rennen.

Inserted on 2013-04-02 00:37:34, last modified on 2013-04-02 11:23:45

Paradiso 1 april 2013
I'm Back Het begint al met de titel I'm back. Een dijenkletser van de bovenste plank want zo vaak heeft Sander van Opzeeland nog niet in de Kleine Komedie gestaan met een onemanshow. Het is typerend voor zijn vorm van humor waarin Sander eenzaamheid en gekwetstheid paart aan absurdisme met surrealistische stand-up als resultaat.

Inserted on 2012-09-27 12:42:33, last modified on 2013-06-24 18:59:26

Sander van Opzeeland
Beach House de Melkweg Een optreden van het muziekduo Beach House uit Baltimore oogt wat statisch. Dat blijkt uit de show dat Victoria le Grand en Alex Scally eind mei 2012 geven in de Amsterdamse Melkweg. Dat komt omdat zangeres en synthesizerspeler Victoria Le Grand geen moment achter haar keyboard vandaan komt en gitarist Alex Scally bijna de hele tijd op een stoel blijft zitten.

Gelukkig zijn de dromerige composities die het duo, voor de gelegenheid met een drummer uitgebreid tot een trio, ten gehore brengt veelal ijzersterk. Het optreden maakt al snel duidelijk dat het vierde album Bloom, in het kader waarvan dit optreden gegeven wordt, een aantal sterke songs bevat. Voor de toehoorder in de zaal lijken de liedjes op het eerste gehoor niet meteen prijs geven wat voor muzikaal geheim ze in zich meedragen. De melodieuze liedjes met een melancholische inslag klinken als een kruising tussen Cocteau Twins, Air, Mazzy Star, Teenage Fanclub en Air. Prachtige nummers zoals A Walk in the park, Norway en Silver Soul van doorbraakalbum Teen Dream geven de concertbezoeker waar voor zijn geld.

Maar er is meer. Met etherische, niet direct te plaatsen nieuwelingen als Wild, Irene, en Azuli maakt Beach House indruk. De inspiratie van Le Grand en Scally het schrijven van liedjes is kennelijke nog niet opgedroogd.

Naast het visueel statische aspect, er gebeurt weinig op het podium, is het ontbreken van muzikale dynamiek een nadeel. Na een uur gaan de sterk op Le Grands ijle stem en haar synthesizerspel leunende composities enigszins op elkaar lijken, hoe verschillend ze ook zijn. Daardoor gaat het concert na drie kwartier kwalitatief wat op en neer. Een stevige gitaarsolo, een paar ruige gitaarrifs in de overdrive, of een een uit zijn dak gaande bassist die een dampende partij speelt zouden Beach House op het podium goed doen. Toch heeft Beach House voldoende sterke songs om de lijn naar boven aan het einde weer op te pakken en ruim boven de streep af te sluiten. Ruim 3,5 ster, naar boven afgerond.

Inserted on 2012-05-29 17:28:43, last modified on 2013-06-11 09:52:41

No data
The Stranglers april 2012 The Stranglers revancheerden zich eind april 2012 met hun optreden in Tivoli, Utrecht ten opzichte van de voorlaatste keer dat ik het kwartet uit Groot-Brittanië zag. Dat was ergens aan het begin van de jaren negentig. Zanger Hugh Cornwell had de band al verlaten en was vervangen door de jongere zanger Paul Roberts, die het typerende stemgeluid van Cornwell op geen enkele manier kon doen vergeten. Een wanvertoning was het resultaat.

Het optreden in 2012 staak daarbij gunstig af. Van de originele bezetting stonden alleen nog de oudere jongeren bassist Jean Jacques Burnel (60) en toetsenist Dave Greenfield (62) op het podium. Gitarist Baz Warne, die sinds sinds 2000 deel uitmaakt van de band, nam de zang voor zijn rekening (Burnell zong de door hem orgineel ingezongen nummers. De met zijn gezondheid kwakkelende slagwerkspeler Jet Black, bijna 73 jaar oud, werd zoals vaker de laatste jaren weer eens vervangen door zijn uitstekend drummende technicus Ian Barnard.

De show was degelijk maar niet onvergetelijk. Wat nog eens opviel was dat het repertoire van The Stranglers niet goed genoeg is om anderhalf uur te boeien. Dat is deels te wijten aan de heren muzikanten zelf die er voor kiezen om een deel van hun beste nummers, van het compromisloze debuutalbum Rattus Norvegicus (1977) achterwege te laten.

De nummers van dat klassieke 'no future' album zoals Sometimes, Peaches, Hanging Around en de Stranglers-klassieker No More More Heroes waren meteen onontkoombaar goed. Het kenmerkende zware basgeluid van Burnell stuwde daarin als vanouds, zoals overigens in alle nummers, als een stoomtrein de muziek. Radiohits en prachtige nummers als Golden Brown, Always The Sun en Sweet Little Girl komen live toch minder over. Die zijn meer om te luisteren op je iPod. De rest van het repertoire is gewoon niet sterk genoeg. Dus waarom niet gekozen voor Ugly, Down in the Sewer en Get A Grip on Yourself? De zwakte van het repertoir na het begin van de jaren tachtig doet de keuze van zanger Hugh Cornwell om de band wegens creatieve armoede te verlaten begrijpen. Maar om deze recensie met een positieve noot af te sluiten, de magnifieke cover van het prachtige All Day And All Of The Night van The Kinks mocht er zijn.

Inserted on 2012-05-01 13:37:58, last modified on 2012-05-01 14:19:30

Tivoli, Utrecht
The Dandy Warhols april 2012 Op hun jaarlijkse Europese tournee deden de Dandy Warhols eind april 2012 als vanouds ook weer Amsterdam aan. In de grote zaal van De Melkweg kwamen alle bekende deuntjes voorbij. Lekker meewiegen op Bohemian Like You en andere krakers van hun hitalbum Thirteen Tales From Urban Bohemia uit 2000 maar ook liedjes van hun nieuwe album This Machine uit 2012. Mooi was de akoestische cover die voorman Courtney Taylor speelde van Your Ghost van Kristin Hirsch dat de zangeres van Throwing Muses in 1994 uitvoerde met Michael Stipe. Het geluid van The Dandy Warhols klonk op het balkon iets te gecomprimeerd en daardoor als een doffe eenheidsworst. Slecht waar het optreden niet, hemel verheffend ook niet. Een routineshowtje waarbij opviel dat Taylor pas tijdens de toegift een woordje wisselde met het publiek. Jammer want daardoor ontbrak chemie tussen muzikanten en luisteraars.

Inserted on 2012-05-01 12:45:36, last modified on 2012-05-01 14:18:33

De Melkweg, Amsterdam
Lowlands 2011 Het programmeren van mainstream newrock-band The Offspring als afsluiter van het alternatievemuziekfestival Lowlands belichaamt het lage niveau van de editie van 2011 en wellicht de ideeënloosheid van de programmeurs. Zeker als je bedenkt dat de kaarten al begin december vorig jaar binnen twee uur waren uitverkocht. Dus met het entreegeld van zo'n 55 duizend bezoekers toen al op de bank kunnen de organisatoren niet beweren dat het hen aan middelen - geld en tijd - ontbrak om met een sterker muziekprogramma op te proppen te komen dan het geval was.

Maar ook op een zwakkere editie Lowlands valt er gelukkig nog genoeg te smullen, al moest het lekkers in 2011, bij wijze van spreken, met een vergrootglas gezocht worden.

Absolute uitblinkers waren Fleet Foxes, de band uit Seattle rond zanger/gitarist Robin Pecknold, die vrijdagavond de grote Grolschtent muisstil kreeg met hun door klaarheldere akoestische gitaarklanken ondersteunde hemelse close-harmonieën.

Ontdekkingen waren er met de Suuns in de kleine experimentele X-Ray-keet en Other Voices op het kleine Charlie-podium voor aanstormend talent. De Suuns klinken als een mix van Joy Division-achtige jarentachtig muziek en dansbare electronica uit de noughties: donker, bezwerend en dansbaar. Other Voices is een zeer geslaagde combi van Neil Young en My Morning Jacket.

In de grote Bravo kwamen, zagen en overwonnen Crystal Castles, het electronica-trio uit Toronto. De Canadezen verschenen, zonder opgaaf van redenen, fashionably late op het grote podium, met meer dan twintig minuten vertraging. Zonder boe of ba te zeggen begonnen ze te spelen en bliezen in de resterende 25 minuten het publiek weg met een overrompelende show. Zangeres Alice Glass nam daarbij drie keer een bad in de menigte om zittend op de schouders van een toeschouwer haar, door de vocoder gegooide, vocalen de zaal in te schreeuwen. Binnen het half uur liepen de muzikanten zonder iets te zeggen het podium af en lieten het overrompelde publiek in verbijstering achter.

En dan was er nog Seasick Steve, de zeventigjarige bluesmuzikant met zijn lange grijze baard en de jeugdige ogen van een ondeugende tiener. Met zijn driesnarige gitaar, de 'Three-String Trance Wonder', en zijn eensnarige Diddley Bow, die Steve bespeelt met een schroevendraaier, speelde de oude baas de enorme Grolsch-tent hé-le-maal plat. Zijn Mississippi Drum Machine, een omgekeerde kist die dient voor percussie, had hij thuisgelaten. Op Lowlands werd hij bijgestaand door een eveneens bebaarde en bevriende zestiger achter een drumstel.
De voormalige zwerver Steve deelde in de jaren zestig het podium met John Lee Hooker en Lightnin’ Hopkins maar debuteerde zelf pas in 2006 met zijn debuutalbum Dog House Music. Opa Steve leerde de jonge festivalgangers in Biddinghuizen een lesje in sfeer met zijn blues, folk, boogie, country. Wàt een stem, wàt een gitaarspel en wàt een leuke anekdotes in zijn zingerige zuidamerikaanse accent.

Verder vermeldenswaardig waren Warpaint, de vier dames uit Los Angeles, die zondag in de alternatieve Charlie-tent hun wereldtour overtuigend afsloten met een compacte versie van de puike ste waarmee ze onlangs ook Paradiso aandeden. Cloud Control uit Australië maakte een goede indruk met Talking Heads-achtige nummers. Elbow liet nog eens zien dat het zijn top heeft bereikt. In een sterk optreden bespeelde zanger en voorman Guy Garvey het publiek in de eniorme Alphatent alsof het niets was. Elbow voerden meerdere muzikale juweeltjes vlekkeloos en betoverend mooi uit. Tijdens het concert zijn opnames gemaakt voor een live-album.

Wegens grote drukte in de betreffende tenten, of als gevolg van toeslaande vermoeidheid, even kort buiten aangehoord klonken ook Aphex Twin, Amon Tobin en zelfs Beady Eye heel acceptabel. In de India-tent was Cage The Elephant was in de India goed opdreef. Het gitaarviertal uit Kentucky is een kruising tussen de Tragically Hip en de Black Crowes. Zanger Matthew Shultz en zijn band verblijdden het publiek met pakkende, warme rock & roll-nummers als Ain't No Rest for the Wicked. Net als anderhalf jaar gelden op London Calling festival in Paradiso.

De muzikale tegenvallers waren talrijker. SBTRKT loste in de X-Ray de hoge verwachtingen, die een half jaar eerder op Noorderslag waren gewekt, helaas niet in. Het tweetal rond een met een indianenmasker getooid knoppengenie/drummer, en een r&b-zanger, raakte door ' technische problemen' de weg kwijt in een mix van dubsteb, Chicago house en r&b. Helemaal een potje ervan maakte The Kills met een extreem ongeinspireerde show. dEUS kon vrijdagavond in de Alpha niet overtuigen met de uitvoering van een van tevoren door fans/bezoekers samengestelde best-of van van de nummers van al hun albums. De logge, massieve show van Trentemöller was niet te verteren. Interpol schotelde het publiek in Alpha zondagavond een moeilijk te verteren optreden voor. Dat lag niet aan de donkere, onheilspellende grondtonen van hun muziek, maar aan het ontbreken van een vonk die de show enige lichtheid had kunnen bezorgen op de zondagavond, wanneer velen toch op hun laatste benen lopen.

De Bravo-tent barste meerdere keren uit zijn voegen barsten vanwege een te grote toestroom van belangstellenden: James Blake, De Jeugd van Tegenwoordig, Amon Tobin, Elbow, Aphex Twin. Zelfs de disco-set van Sandhill zaterdagnacht was niet te doen: het danspubliek stond als sardientjes in een blik op elkaar gedrukt. De ruimte om te bewegen was miniem. Niet leuk.

Leuke afsluiter om mee naar huis te nemen: de West-Australische hardrock-metal band Karnivool. Een rare combinatie van harde gitaren, jongens/mannen met baarden, een zanger in de vorm van een jonge magere knaap (zonder baard) met een ijle hoge jongentjesstem.

Hilarisch: het debuut van de documentaire Kilmister waar Motorhead-zanger Lemmy op de voet wordt gevolgd door de documentairemaker. In een van de vele leuke scenes maakt Lemmy met een van zijn twee zoons - die waar hij wel contact mee heeft - gehakt van zoon twee die hij nooit ziet: "Een boekhouder", lacht hij smalend met zoon één.

Voetjes van de vloer was het vrijdagavond op de opzwepende, melodieuze techno van Paul Kalkbrenner in de Bravo, en een dag later in de X-Ray bij de zwoele house=technoset van Azari en Tensnake.

Waardering Lowlands 2011
Muziek: 3
Sfeer: 4

Inserted on 2011-08-22 15:36:02, last modified on 2011-08-25 11:48:02

Fleetfoxes, SBTRKT
Warpaint En toch had het wel wat. Dat zou de kop kunnen zijn boven een recensie van het concert dat meidenband Warpaint uit Los Angeles op 19 juni 2011 gaf in Paradiso. Op hun vorig jaar uitgekomen album The Fool staan twee nummers die uitsteken boven de rest. Undertow is daarvan op de plaat het beste. Maar tijdens dit concert kwam dat nummer niet uit de verf.

Dat gold helaas voor de meeste nummers. De zweverige gitaren meanderden maar door, de dito sirenenzang deed deze luisteraar op een gegeven moment verlangen naar een injectie testosteron bij de dames. Van eindeloos tot oeverloos. En daar wiegden de bassiste en lead-gitariste weer met hun heupen. Twee en een half sterk nummer gedurende een set van ruim vijftig minuten is wat magertjes.

Tijdens de toegift werd het pas leuk. Het leek wel of de dames een vooropgezette planning lieten varen en dus loskwamen. Het werkte in ieder geval. Eerst kreeg de zangeres/gitariste een vol paradiso muisstuil toen zij zichzelf zonder band twee nummers lang overtuigend begeleide op haar electrische gitaar. Daarna speelden de vier samen nog drie of vier nummers waarmee ze een stuk meer overtuigden dan in de hele reguliere set.

Inserted on 2011-06-22 10:13:03, last modified on 2011-08-23 11:41:04

Paradiso 19-06-2011
The National Oosterpoort Een meeslepend optreden verzorgde de The National op 19 februari in Groningen. Ruim anderhalf uur speelde het gitaarkwintet uit Ohio een dwarsdoorsnede uit zijn nog jonge oeuvre. Zanger Matt Berninger, de broers Aaron en Bryce Dessner op gitaar en de broers Scott en Bryan Devendorf, op respectievelijk bas en drums, bracht het publiek op gezette tijden in vervoering.

Het publiek in de uitverkochte Oosterpoort werd betoverd door nummers als Ada, Guest Room en Start A War van Boxer en Afraid of Everyone, Little Faith, Terrible World, Sorrow, Lemonworld, England en Conversation 16 van het laatste album High Violet. Enige stoorzender was een groepje opgeschoten jongens die dronken de teksten meebrulden. Maar dan ook letterlijk, als in zeer tekstvast. Precies de reden waarom niemand van het ietwat geërgerde publiek om hen heen er wat van zei. Dit waren echte fans.

Tijdens een van de toegiften nam bariton Matt Berninger een bad in de menigte nam. Hij had toen in zijn eentje al bijna een hele fles witte wijn (of iets sterkers) geconsumeerd. Zijn microfoonsnoer werd uitgerold en weer ingenomen toen hij zingend door de menigte liep en weer terug naar het podium. Het publiek keek nu de zaal in, in plaats van naar het podium. The National sloot af met een akoestische uitvoering van Vanderlyle Crybaby Geeks, het laatste nummer van High Violet. De broers, met akoestische gitaren, en de zanger helemaal vooraan op het podium, bijgestaan door de andere broers, waarvan de drummer met een tamboerijn. Gecompleteerd door de twee achtergrondzangers-koperblazers. Met zijn zevenen zongen zij onversterkt de longen uit hun lijf. Het publiek was muisstil totdat een deel daarvan, aanvankelijk voorzichtig, begon mee te zingen. Kippevelmoment (en dus miet kippeNvelmoment, zoals sommige spellingfascisten (zonder tussen-s) ons willen opdringen).

Inserted on 2011-02-20 17:53:52, last modified on 2011-03-02 19:40:15

Oosterpoort Groningen
Eurosonic Noorderslag 2011 De verrassing op Eurosonic 2011 was het Engelse dubsteb-duo SBTRKT. In Simplon bliezen zij het publiek donderdagavond omver met hun extreem dansbare set. De jongen met het masker achter de knoppen en de zwarte zanger overbrugden zeer succesvol het gat in de programmering beneden tussen Mount Kimbie ervoor en James Blake erna. Ook die twee acts waren om van te smullen. In het Platform Theater aan de overkant van de straat liet Airship uit Manchester de aanwezigen een proeve van zijn kunnen horen. Snufje Arcade Fire, vleugje van de oude The Sound van Adrian Borland en een theelepeltje Radiohead.

In een kelder in de binnenstad speelde het Finse trio Zebra & Snake vrijdag een pakkende set van bas, synthesizer en drums. Joy Division en New Order waren referentiepunten. Een nummer met de titel The Swedish Vision is blijven hangen. Net als twee jaar gelden op London Calling vielen The White Lies enigszins tegen met hun bombastische, pompeuze geluid. Twee goede nummers ontwaarde ik, nummers met geweldige refreinen en hitpotentie. Onze avond werd vrijdag afgesloten met een energiek optreden van de Beierse koperblazers van Labrassbanda. Lachen, springen, meezingen, dansen en zweten was het. Ook de zanger van The White Lies danste op de tweede ring van de Schouwburg nog even mee.

Op Noorderslag op zaterdagavond zette Schradinova een overtuigend optreden neer. Dat deed ook Tim Knol een uur later in dezelfde zaal. Ons driedaagse festival werd afgesloten door afrobeat van Sinas in combinatie met reggae, rai, funk en dance. Tijdens het halen van de jassen stuitten we in de hal nog op het energiek spelende Krach.

Hiermee zijn alle uitschieters genoemd. De rest van de vele artiesten die ik heb gezien (Go Back To The Zoo, Lucky Fonz, Eklin, Speech & Friends, Alamo Race Track, Dazzled, This Is The Kit, Waylon, Alain Clark, Chrystal Fighters, The Van Jets, Wallace Vanborn et al) waren redelijk en soms matig. Drie sterren voor het gemiddelde niveau van alle acts. Een extra voor de sfeer en de lol die ik en mijn vrienden op Eurosonic Noorderslag hebben gehad.

Inserted on 2011-01-18 00:32:46, last modified on 2011-01-18 10:28:55

Groningen
And So I Watch You From Afar Vooral de laatste vier nummers waren meeslepend. Mooi hoe het Ierse viertal And So I Watch You From Afar de zaal in Bitterzoet 11 december 2010 op zijn kop zettte. Daarvoor hadden de mannen niet meer nodig dan twee gitaren waarvan het geluid vervormd werd door distortions, digital delays, chorussen en nog wat andere effectapparaten, een basgitaar en een drumstel. Bespeeld door vier jonge en gedreven Paddies, waaronder de bebaarde zanger/bassist. Kleine aantekening: ik kwam pas twintig minuten voor het einde binnen. Vier nummers is dus ook het enige dat ik heb meegekregen van het hele concert. De veertig a 45 minuten daarvoor waren de vier warm aan het draaien, zo is mij na afloop verteld. Dus ik viel met met oren in de warmgedraaide boter. Uuuh neus. Hoe dan ook, een fijne kruising tussen ...And You Will Know Us By The Trail Of Death en Mogwai.

Inserted on 2010-12-12 03:05:57, last modified on 2010-12-12 03:09:51

Bitterzoet
Kinderen van de Zon Met zijn uitvoering van Kinderen van de zon van de Russische toneelschrijver Maxim Gorky in de Stadsschouwburg van Amsterdam blies Toneelgroep Amsterdam/NTGent mij helemaal weg. Regisseur Ivo van Hove heeft het originele scenario uit 1906 op meesterlijke wijze in een hedendaags jasje gestoken. De acteurs spelen de sterren van de hemel.

Kinderen van de zon is een stuk over het menselijke tekort en (on)mogelijkheid van de maakbaarheid van de mens. Door het ongelooflijke goede spel van de acteurs en actrices is het een zwarte komedie die voortdurend ontzettend grappig is, en dan ineens even heel ontroerend.

Het verhaal speelt zich af in het ouderlijk huis van de wereldvreemde wetenschapper Pavel Portassov (Jacob Derwig), die daar woont met zijn vrouw en manisch-depressieve zus (Halina Reijn). Verblind door zijn experimenten en wetenschappelijke zoektocht naar de betere mens, 'dooft hij langzaam de liefde' die zijn vrouw (Hilde Van Mieghem) voor hem heeft, en dreigt haar te verliezen aan de kunstschilder Dmitri (Wim Opbrouck). De andere kant van Pavels genialiteit is zijn gebrek aan empatische vermogens, of op zijn minst toch een sociale antenne, waardoor hij aanvankelijk niks in de gaten heeft.

Naast zijn proeven debateert Pavel er lustig op los over een betere wereld met de intelligente dierenarts Boris (Gijs Scholten van Asschat), die hartstochtelijk verliefd is op Pavels zus Lisa. Maar omdat Lisa (Reijn) zo in beslag genomen wordt door alle kommer en kwel op de wereld en door de alom aanwezige slechtheid van de mens herkent zij haar gevoelens voor Boris niet en wijs hem af met alle gevolgen van dien.

Boris rijke maar niet al te slimme zus (Elsie de Brauw) is verliefd op Pavel. Maar omdat die voordat soort gevoelens een antenne mist heeft hij niks in de gaten. Dan zijn er nog de kapitalistische huisbaas (Chico Kenzari), de alcoholistische en gewelddadige smid/arbeider en de twee huishoudsters, de huissloof Anatova (Frieda Pittoors) die Pavel als baby al in haar handen heeft gehouden en de jonge dienstmeid (Lien Wildemeersch) die boos is op alles en iedereen. Deze woede en machteloosheid van de armen en kanslozen deelt zij met de alcoholistische smid (Thomas Ryckewaert) die zijn vrouw slaat en iedereen intimideert.

In hilarische en ontroerende dialogen stelen de Vlaamse en Nederlandse acteurs de show met een ogenschijnlijk gemak. Met name Jacob Derwig, Gijs Scholten van Asschat, Halina Reijn, Elsie de Brauw en Hilde van Mieghem zetten een zeer krachtige toneelvoorstelling neer. Een genot naar te kijken en te luisteren. Acteurs die je raken, laten lachen en huilen, zeker als je er nog geen twee meter vanaf zit in de nieuwe zaal van de stadsschouwburg in Amsterdam.

Inserted on 2010-12-05 12:20:20, last modified on 2010-12-05 12:49:51

Toneelgroep Amsterdam
Minister Kamp Versoepelt Regels Pensioenfondsen

Inserted on 2010-11-02 18:54:15, last modified on 2010-11-05 21:26:48

NRC Handelsblad 02/11/2010
Booka Shade Melkweg Het optreden van Booka Shade voldeed niet aan de verwachtingen. Was het Duitse duo uit Frankfurt het eerste half uur bezig met het opwarmen van het publiek? Of speelden de twee voortdurend een variatie op hetzelfde nummer: een comfortabele computerbeat, synthesizer (vocoder) zang. Vooral de constante zelfde beat werkte de verveling enigszins in de hand. Na een half uur veranderde het recept even. Vier nummers lang leek het of eerst DAF en vervolgens Kraftwerk op het podium stond. Echt heel goed. Toen zakte het niveau weer terug naar nummers die wat voortkabbelden. Als finale werd het prijsnummer Scaramanga van Booka Shade's laatste album More! uitgevoerd. Dat viel tegen. De opzwepende trancy synthesizerakkoorden die je wegblazen op de plaat vielen hier weg in de mix. Een niet vervelend concert op een druilerige avond op de laatste dag van september, met enkele oplevingen, is wat rest in de herinnering.

Inserted on 2010-10-01 10:55:24, last modified on 2010-10-01 10:56:01

Frankfürter Schule Techno
Volgende pagina: meer recensies