HOME   INSCHRIJVEN   SUBSCRIBE   FAQ / INFO
Naam:
Wachtwoord:
Geef zoekwoord
  
Nomad
Alles Nomad: film Nomad: boek Nomad: Muziek Nomad: Optredens, voorstellingen Nomad: Eten, drinken, dansen, reizen

Categorie: Muziek: Meest recente postings van totaal 176
Titel Waardering Commentaar
Elliott Smith XO en Figure 8 zijn slechts twee van de prachtalbums waarop zanger, gitarist en liedjesschrijver Elliott Smith uit Portland strooit met juweeltjes. Het zijn wel zijn allerbeste. Onvergetelijk liedjes als Tomorrow Tomorrow, dat Nick Drake in herinnering roept, Waltz #2, Baby Britain, Pitseleh, Amity, (allen van XO) en het briljante Everything Means Nothing To Me, In The Lost And Found, Everything Reminds Me Of Her, en, Happiness (allen van Figure 8) zijn een kleine greep uit een back catalogue die bestaat uit louter geniale melancholische luisterliedjes. En dan zijn er nog tal van andere mooie liedjes zoals Miss Misery, Thirteen en I Love My Room, die weer op andere goede albums staan.

Inserted on 2017-06-01 05:38:15, last modified on 2017-06-01 05:44:53

XO, Figure 8
Radiohead A Moon Shaped Box (2016) is een prachtplaat van Radiohead. Slow music. Lekker trippen op deze oceaan van muziek die je met warmte en liefde omarmt als je erin duikt.

Inserted on 2016-05-11 09:55:36, last modified on 2017-06-01 04:46:45

A Moonshaped Pool
Real Estate Atlas (2014) van de band Real Estate is een heerlijke gitaarplaat die onwillekeurig doet denken aan de beste platen van Edie Brickell en Frente uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Ook The Smiths, in het bijzonder het melodieuze gitaarspel à la gitarist Johnny Marr, komen af en toe om de hoek kijken in de dromerige, warme liedjes van dit vijftal uit New Jersey, USA. Primitive, Had to hear, Past lives zijn stuk voor stuk lekkere nummers op het derde album van Real Estate. Maar ook The bend en Crime mogen er zijn. Op het titelloze debuut (2009) en opvolger Days (2011) van het quintet staan eveneens een aantal pakkende songs, zoals All The Same op Days.

Inserted on 2015-12-14 11:26:01, last modified on 2015-12-14 13:34:51

Atlas
You're dead! Is het Zappa? Is het Hendrix? Is het free jazz-grondlegger Ornette Coleman of de Nederlandse jazz-improvisator Willem Breuker? Nee, het is Flying Lotus. Op zijn vijfde langspeler You're Dead! (2014) gaat de Angelino door op het pad dat hij op zijn vorige albums uitzette. Op You're Dead! schildert de in 1983 onder de naam Steven Ellison geboren muzikale vernieuwer in 19 korte tot ultrakorte tracks een woest muzikaal landschap, met enkele kalme plekken als rustpunt. Elf van de nummers zijn korter dan twee minuten. De lange uitzondering is Never Catch Me featuring Kendrick Lamar en duurt 3:54 minuten; Stirring is met 31 seconden de kortste track. Geschraagd door jachtige, syncopische drum 'n' bass-achtige ritmes, tovert de ' Vliegende Lotus' een spannend klankenpalet uit zijn Californische hoed. Snelle basloopjes, gelaagde stemmen, freaky scheurende gitaarsolo's en avontuurlijke soundscapes. Of juist een catchy langzaam drumcomputer-ritme met op de achtergond het kraakje van een pickup-naald op vinyl, en daar over heen verschillende lagen syntheziser en of piano-melodieën gemengd met uiteenlopende keyboard-geluiden. Niet minder dan sensationeel experimenteel is You're Dead! Het is een koortsachtige trip door alle mogelijke muziekstijlen. De vergelijking met experimentele jazz gaat niet alleen op vanwege de genoemde syncopische ritmes en het in meerdere nummers terugkerende koper, maar vooral ook door de veelzijdigheid van stijlen en composities. Het gaat op dit album alle kanten op. Dit is een eclectische plaat zoals je ze niet veel tegenkomt. Wat een ideeënfeest, wát een creativiteit! Leve het experiment!

Inserted on 2014-10-11 16:42:57, last modified on 2014-10-11 17:09:05

Flying Lotus
Jessie Ware Voor een liedje als 110% van Jesse Ware kun je mij altijd wakker maken. Om lekker weg te zweven op de lichtvoetige klanken en luchtige ritmes van deze track uit het dubstep-light-genre, als ik het zo noemen mag. Geen zware pretenties maar simpele muzikale eenvoud dat resulteert in een pakkend nummer. Dat geldt ook voor een paar andere nummers van Ware's debuutalbum Devotion [2012], zoals Sweet Talk (waar ook een leuke muziekvideo bij is gemaakt). Omdat de rest van de nummers dit niveau niet haalt is Devotion een wat tandeloze plaat geworden waaraan ook de stem van Jesse Ware niets aan kan veranderen.

Inserted on 2013-06-15 13:37:52, last modified on 2015-02-24 13:34:07

Devotion
Disclosure Vette bassen en melodieuze synthesizer-akoorden domineren het op dubstep en garagehouse geënte debuut Settle [2013] van Disclosure. Aangename, ontregelende ritmes - tik, tik, tik - en toepasselijke zanglijnen maken van Settle een heerlijke technoplaat voor de zomer van 2013. De prettig in het gehoor liggende dansvloerkrakers Latch en White Noise waren het album al vooruitgesneld. Op When A Fire Starts To Burn begint Disclosure zijn debuutalbum met de nodige assertiviteit. Als je druk bezig bent en de plaat op de achtergrond hebt opstaan dan realiseer je je bij het aanbreken van de laatste vier tracks op Settle dat je met je koppie al een hele tijd lekker mee zit te knikken op de beat terwijl je lichaam ritmisch meewiebelt. Als je deze plaat op zet dan begint de zon vanzelf te schijnen.

Inserted on 2013-06-15 11:10:18, last modified on 2014-09-01 15:47:30

Settle
The Veils Time Stays, We Go [2013], van The Veils is een heerlijke sfeervolle plaat voor herfstachtige zomer- en winterdagen. Echte liedjes met een hoofdletter L. Fijne mineurstemmingen. Natuurlijk ingezongen door voorman Finn Andrews met zijn markante stemgeluid. Triestige, herfstachtige muziek waar je rustig van wordt.

Ook: Stemmige muziek om op de achtergrond af te spelen als je je vastgelopen Firefox probeert aan de praat te krijgen en, in één beweging door, de akelige AVG Security Toolbar probeert te verwijderen, terwijl je daarbij ook nog eens ontdekt dat de vervloekte Babylon Search bar óók nog steeds niet voorgoed is verdwenen uit je systeem.

Enige tijd later: Het is me notabene gelukt om de AV Toolbar voorgoed uit mijn computer te verwijderen. Inmiddels is iTunes wel bij Guisseppe Verdi beland. En daar is niks mis mee. Met behulp van Revo Uninstaller is zelfs het laatste residu van AVG uit de registry van Windows verdwenen. Opgeruimd staat netjes.

Inserted on 2013-06-15 10:04:01, last modified on 2014-09-01 15:49:08

Time Stays, We Go
Trouble Will Find Me Trouble Will Find Me [2013] is de titel van het zeer aangenaam klinkende zesde album van The National. Weinig nummers worden nog door electrische gitaren gedomineerd, het zijn uitgebalanceerde liedjes waarin melodieën in mineur de luisteraar binnentrekken. De productie is gepolijst maar niet vlak. De down-tempo liedjes kunnen lekker worden meegeneuried. Het warme stemgeluid van Matt Berninger wordt geschraagd door een muzikaal geluid van piano, gitaar en koortjes waar de drumpartijen sfeervol en ritmisch zijn ingeblend. Liedjes als Humiliation, Pink Rabbits en Demons grijpen je al bij eerste beluistering bij de lurven. Een soort Nick Cave light, dat is het. Trouble Will Find Me lijkt uw recensent een echte groeibriljant.

Inserted on 2013-05-23 11:20:11, last modified on 2015-02-24 13:36:32

The National
Savages De rauwe energie waarmee Savages uit London op zijn debuut naar buiten treedt laat de luisteraar verbluft achter. Op hun in mei 2013 verschenen album Silence Yourself rijgen de vier vrouwen de ene na de andere muzikale parel aaneen. De muzikanten bevinden zich in een donker, desolaat universum dat ergens ligt in een driehoek die wordt afgebakend door Siouxsie & The Banshees, Joy Division en Cocteau Twins. Zangeres Jehnny Beth heeft een prachtstem die associaties met Siouxsie Sioux oproept. Alleen al daardoor onderscheidt Savages zich van tientallen andere bands die in dezelfde vijver vissen. Vuige gitaarnummers als 'City's Full' en 'She Will' en 'No Face' en 'Husbands' liegen er niet om en maken van de bedoelingen van de bandleden geen geheim: punkrocken in een donkere en sfeervolle onderwereld waar de stuwende, bezwerende basloopjes, meeslepende gitaren en jagende drumritmes van Gemma Thompson, Ayşe Hassan en Fay Milton de dienst uitmaken. Favoriet van uw recensent is het bezwerende 'City's Full', waarin net als in 'Strife' de sfeer van het Cocteau Twins-debuut Garlands nooit ver weg is. Zoals meerder nummers wordt ook 'She Will' geschraagd door een basloopje uit de school van Joy Division-bassist Peter Hook, al is er ook gelijkenis met The Editors. Nadat de gitaar als een cirkelzaag, luguber te gieren, omcirkelt een gitaarrifje de baslijn op een wijze waarop U2-gitarist The Edge dat deed op de albums Boy en October. Zangeres Thompson slaakt zulke wanhopige kreten dat je denkt dat het einde van de wereld nabij is. Placebo is hier niet ver weg. In 'Strife' hoort de geoefende luisteraar met een beetje fantasie ook Jeffrey Lee Pierce van The Gunclub voorbij komen. Met de sferische afsluiter 'Marshal Dear' varieert Savages op een ballad; wat tempo betreft is dit nummer de tegenhanger van de voorafgaande tracks waarin de band als een voortrazende postpunk-sneltrein over de luisteraar heendendert. Met een sfeervol piano-motiefje nemen de dames de luisteraar mee op bezoek bij Nick Cave, een aangenaam bezoek. "Silence Yourself!" gebiedt Gemma Thompson de luisteraar in 'Marshal Dear'. Dan is het album afgelopen en blijf je naar adem happend achter.

Inserted on 2013-05-20 15:47:58, last modified on 2013-06-24 12:46:01

Gemma Thompson
The Weeknd Abel Tesfaye alias The Weekend komt net als Drake uit de Canadese hoofdstad Toronto. Op House Of Balloons [2011] presenteert hij een steeds spannende en aangename kruising tussen, R&B, ambient, slow techno en new wave gitaarmuziek. Een track die deze luisteraar meteen pakte is Wicked Games dat associaties oproept met Portishead (weet je nog ouwe?). House Of Balloons/Glass Table Girls is een geestige bewerking van Happy House van Siousxie & The Banshees; een sample van dat nummer wordt geschraagd door een loom, stuwend electronisch basgeluid en een langzaam drumcomputer-ritme waarover een R&B-zangeres een riedeltje zingt. En dan is Coming Down ook gewoon een lekker nummertje in de trant van Justin Timberlake. Toch zeker 3,5 ster voor dit sympathieke werkje.

Inserted on 2013-01-16 21:07:53, last modified on 2013-05-27 15:11:32

House Of Balloons (Official Mixtape)
Death Grips Heerlijke vunzige electronische rap van Californische bodem. Niet voor iedereen weggelegd. En dan druk ik me nog voorzichtig uit. Niet afspelen als mama en de kinderen in de buurt zijn. (Excuus aan de dames voor deze ongeëmancipeerde opmerking). Deze zeer Brits aandoende electronische trip is het best te beluisteren in de auto, op de koptelefoon of via de ipod; bij voorkeur rond middernacht in de verlaten donkere straten van een grote stad. Dreigende, over elkaar stuitende beats (denk aan The Stanton Warriors en Grooverider) en electrische zagen worden gekoppeld aan militant opgedreunde raps.

Death Grips is een intense luisterervaring. Unheimlich. Deze donkere electronische dreiging is lekker om stoom af te blazen, of juist om je testosteron weer eens door je bloed te voelen stromen. Nogmaals, je moet open staan voor deze naargeestige industriële fuck you-muziek. En dan ook nog op gezette tijden. Toch wordt ondergetekende hier - op gezette tijden, ik herhaal het nog maar eens - heel vrolijk van. Ik moet echt lachen om deze jeugdige rebellie. Lekker tekeer gaan en lak hebben aan iedereen. Mooi! Als rapper Stefan Burnett de luisteraar in Wake up and get me uitdaagt (of bedreigt), bedoelt hij het waarschijnlijk heel lief. In Death Grips wordt Burnett bijgestaan door blastbeat drummer Zach Hill and keyboard-speler Andy Morin.

De finesse van de eerder genoemd Stanton Warriors (luister eens naar hun remix-klassieker The Stanton Sessions uit 2001) heeft het drietal uit Sacramento niet, maar een onstuimige trip in de achtbaan garandeert deze muziek wel. Officieel valt de muziek die Death Grips voortbrengt onder het genre left-field hip-hop. Huh? Jazeker, een kruising (cross over) tussen rap en electronica. Experimentele hip-hop dus. Terror on planet Death Grips. Let's book a spaceflight.

Inserted on 2013-01-10 14:07:18, last modified on 2014-09-01 15:58:06

No Love Deep Web
Actress Lekker kale techno met een diepe ondergrondse baslijn. Actress is Darren Cunningham uit het Engelse Wolverhampton. Hij beweegt zich, voor wie het weten wil, tussen de sub-genres ambient, experimentele techno en left-field house. Als je eens wat anders wil dan een gitaarliedje of al die voorgeprogrammerde schoolplein muziek op 3FM, radio 538, Q-music, Sky Radio, Radio Veronica, Slam FM etcetera. Geen vrolijke walk in the park dus, het tweede album van Cunningham alias Actress. Op Splazsh (2010) schildert Cunningham een prettig afstandelijk en metropolitaans muzikaal landschap. Actress leidt de luisteraar rond door een intelligente kruisbestuiving van dubstep, garage en experimentele techno. Blieb, blieb. 3,5 ster.

Inserted on 2013-01-10 12:07:42, last modified on 2013-01-14 23:39:04

Splazsh
Dirty Projectors Wie zin heeft in mooie, melodieuze gitaarliedjes die ook nog eens origineel zijn moet eens luisteren naar Swing Lo Magellan (2012) van Dirty Projectors. Een groeibriljant is deze zevende langspeelplaat van dit muziekproject rond Yale dropout Dave Longstreth die in 2003 zijn eerst album uitbracht via internet. De volgende zes verschenen ook op vinyl en CD.

Maybe That Was It is een nummer dat meteen opviel bij deze luisteraar omdat de hoge e-snaar van de lead gitaar tijdens het nummer voortdurend gestemd wordt, wat een spannend effect en een goed nummer oplevert. Pavement is hier niet ver weg. Ook de rest van de nummers mag er zijn. Impregnable Question is een warm liefdesliedje met een leuke tekst. See What She Seeing heeft een lekker ritme en een pakkend gezongen refreintje en doet enigszins aan Sparklehorse denken. Dan zijn er nog Unto Caesar met een mooi vrouwenkoortje en de akoestisch aandoende afsluiter Irresponsible Tune dat bij mij vanaf de eerste noot associaties met de Beatles' White Album opwekte. En laten we niet vergeten het door country & Western-sirenes gezongen, mesmerizerende Just From Chevron, waarin een heus drum 'n' bass drummetje voor een spannnend ritme zorg. Het titelnummer Swing Lo Magellan is een prachtige akoestische ballade.

Ach beste lezer, probeer eens wat nieuws en onbekends, raad ik u aan. Het zou u zo maar kunnen bevallen. 3,5 ster.

Inserted on 2013-01-09 22:14:51, last modified on 2013-01-14 23:39:21

Swing Lo Magellan
Frank Ocean De in New Orleans geboren en getogen R&B-artiest Frank Ocean verbaasde muziekliefhebbers in 2012 in positieve zin met zijn tweede cd Channel Orange. In pakkende upbeat-nummers en in slepende R&B-crooners smeedt Ocean op geniale wijze melodieuze synthesizer gedragen door spannende drumritmes aan een fantastische stem en fijne raps. Voor R&B-haters is de stem waarschijnlijk te zoetgevooisd. Composities als het sensuele Sierra Leone, soultrack Sweet Life en Super Rich Kids liggen superlekker in het gehoor en geven het spectrum dat Ocean bestrijkt goed weer.

Inserted on 2013-01-08 12:15:40, last modified on 2013-01-08 12:16:56

Channel Ocean
Miguel De diepe bas onder openingsnummer Adorn van Miguel's tweede album Kaleidoscope Dream pakt deze luisteraar meteen bij zijn lurven. R&B-muzikant Miguel koppelt op deze plaat R&B-liedjes aan af en toe wat gruizige geluidjes en alternatieve ritmes. Dat laatste contrasteert af en toe mooi met zijn nogal zoete stem en zangstijl. Een Frank Ocean of een Drake is Miguel (nog) niet, daarvoor zijn een aantal nummers op deze cd wat mij betreft té middle of the road. Maar met onder andere Do you .., The Thrill, het titelnummer, How Many Drinks en eerder genoemd openingsnummer levert de singer-songwriter èn producer op Kaleidoscope Dream (2012) een lekker laid back R&B-geluid af. Denk Usher, denk R. Kelly. Waardering maar eens naar boven afgerond. 3,5 ster.

Inserted on 2013-01-08 11:57:58, last modified on 2013-05-27 15:22:56

Kaleidoscope Dream
Volgende pagina: meer recensies